Met Anno 117: Pax Romana brengt Ubisoft Mainz de welbekende Anno-formule terug naar een setting die de serie nog niet eerder zo letterlijk heeft omarmd: het Romeinse Rijk in zijn gloeiende fase. Je stapt in de rol van gouverneur, bouwt steden, handelt, plant je economie en kunt het hele rijk uitbreiden of verwoesten. De vraag is: hoe geslaagd is dit nieuwe hoofdstuk binnen de Anno-serie?
Anno-games staan al jaren garant voor indrukwekkende stadsbouw, logistieke puzzels en productieketens die je langzaam onder de knie moest krijgen. In Pax Romana stap je terug in de tijd: het jaar 117 na Christus, tijdens de zogeheten “Pax Romana”, een periode van relatieve vrede in het Romeinse Rijk. In deze setting bouw je in twee kernregio’s, Latium (het hart van Rome) en Albion (een Keltisch gebied aan de rand van het rijk). Je kunt kiezen welke provincie je bestuurt, met elk hun eigen handicaps en rijkdommen.
Die setting werkt. Het voelt anders dan de industriële stadbouw van eerdere delen. De architectuur, de cultuur, de politiek: alles ademt Rome. Het verhaal is niet sensationeel complex, maar als je houdt van sfeer en wereldopbouw, word je hier getrakteerd op toffe details die je meevoeren in de tijd. Tegelijkertijd is de fundering vertrouwd: marktpleinen, productieketens, handelsschepen, en de constante stroom van productie houden je bezig.
Bouwplezier en logistieke finesse
Als city-builder blinkt Pax Romana uit in het geven van tools om je steden tot leven te brengen. Waar eerdere Anno-titels soms streng waren — “nou, jij moet NU dit gebouw HIER zetten, anders hapert je economie” — voelt het in deze game net iets vrijer. Je hebt meerdere paden om je economie op te zetten, en je hoeft niet per se alle productieniveaus tot het uiterste te halen om vooruitgang te boeken. Dat kan voor nieuwkomers fijn zijn; ook zij worden namelijk welkom geheten in de franchise.
De steden zelf zijn visueel mooi opgebouwd: pleinen, tempels, woonwijken, havens. Je ziet je bevolking groeien, werken, leven en bruisen. Het geeft voldoening als je infrastructuur begint te lopen, als handel tussen je eilanden draait en je export goed stroomt. De spelmechanics laat je toe meerdere eilanden te beheersen, je rijk uit te breiden en je logistiek te optimaliseren. Schepen varen, goederen verplaatsen, grondstoffen worden gesmolten en verwerkt. Het classic Anno-gevoel is in ieder geval aanwezig.
Tegelijkertijd merk je dat de complexiteit wat is afgerond. Let wel: dat hoeft geen kritiekpunt te zijn, maar voor fans van de serie die de diepe, gelaagde productieketens in Anno 1800 gewend zijn, voelt Pax Romana soms iets lichter. Minder micromanagement, iets minder steile leercurve en daar zit zowel de kracht als wat beperkingen in.
Strategie en diplomatie: bouwen of veroveren?
Een van de frisse elementen in deze editie is de keuze hoe je je rijk vormgeeft: door handel en diplomatie, door cultureel beheer, of door militaire macht. Je bent namelijk niet alleen bouwmeester, maar ook gouverneur die keuzes maakt. Wil je slavernij toestaan of juist onafhankelijk blijven? Ga je Rome volgen of de Kelten meer ruimte geven?
Deze laag geeft extra betekenis aan je acties. Terwijl je steden opbouwt, moet je ook rekening houden met politieke druk, rivalen, en mogelijk oorlog. Landgevechten zijn aanwezig, maar zijn niet het primaire focuselement, maar genoeg om spanningen te creëren en strategische keuzes tastbaar te maken. Voor bewoners die enkel willen bouwen is dit een extra smaaklaag; voor strategen een aantrekkelijke variatie.
BAM! Rome op je scherm
Technisch en visueel presenteert Pax Romana zich sterk. De regio’s Latium en Albion zijn mooi vormgegeven, met detailrijkdom die indruk maakt. Architectuur, landschappen, bevolkingsanimaties: alles draagt bij aan het gevoel dat je iets bouwt dat leeft. De sfeer is warm, gedetailleerd.
Ook qua geluid en muziek zit het goed. Geluiden van de markt, het kloppen van hamers, het windgeruis door de palmbomen; het draagt allemaal bij aan het geheel. Het laat je echt geloven dat je gouverneur bent in een Romeins rijk.
Er zijn wel kleine schoonheidsfoutjes: sommige menu’s voelen wat traag, soms zie je herhaling in gebouwen of omgevingen die al decennia hetzelfde design gebruiken in de serie. Maar dat haalt weinig af van het geheel.
Toegankelijkheid vs diepgang
Een slimme keuze van de ontwikkelaars was om het spel iets toegankelijker te maken. Het is makkelijker om de basis op te pakken, sneller vooruitgang te boeken, minder barrières te voelen, ideaal voor nieuwkomers of casual bouwers. Tegelijk blijft er genoeg uitdaging voor veteranen om hun stad economisch sterk te maken, handel te laten groeien en strategisch uit te breiden.
Het resultaat is een fijne middenweg: niemand wordt direct afgeschrikt door overbodige complexiteit, maar wie wil kan nog steeds de diepte in. Wel is het zo dat dit afvlakt wat hardcore fans wellicht willen: de maximale productieketens die je in eerdere delen had, zijn hier iets minder radicaal. Voor sommigen is dat prima; voor anderen een gemiste kans.
Kritische noten: waar het hapert
Zoals elke game heeft Pax Romana zijn minder perfecte kanten. Een aantal zaken noem ik hier:
- De campagnestructuur voelt soms wat lineair. De vrijheid die in sandbox-modi aanwezig is, wordt in het verhaalgedeelte iets teruggeschroefd. Voor wie de open wereld wil ervaren zoals in voorgaande Anno-titels: dit voelt soms beperkter.
- Hoewel het bouwen sterk is, voelt de militaire kant minder rijk ontwikkeld. Gevechten en oorlog zijn wel aanwezig, maar missen diepte die je misschien verwacht na eerdere titels in het genre.
- In latere stadia kun je merken dat de uitdagingen wat voorspelbaar worden: uitbreiden, exporteren, upgraden, op naar de volgende provincie. De verrassing, de unieke crises zijn iets minder aanwezig.
- Technische glitches en bugs: gebruikers rapporteren dat sommige multiplayer- of coöp-sessies crashen of dat bepaalde interface-onderdelen minder intuïtief zijn. Het zijn geen deal-breakers, maar ze zitten er wel in.
Conclusie
Met Anno 117: Pax Romana heeft Ubisoft Mainz weer iets moois neergezet: een stadbouwer die zowel visueel prijkt als strategisch toegankelijk is. Hij is geen revolutie, maar een evolutie. Voor sommigen misschien iets te veilig, voor anderen net ideaal.
Voor liefhebbers van bouw-, strategie- en managementgames is dit zeker een aanrader. De game ziet er prachtig uit, speelt fijn, en geeft je de rol van gouverneur in een rijk waar je betekenis hebt. Voor fans van de diepste logistieke uitdagingen of de meest veeleisende conflicten, is hier iets minder agressieve diepgang te vinden dan je misschien gehoopt had.
