Als je dacht dat Gearbox na deel drie de boel niet nóg groter, gekker en chaotischer kon maken, dan heb je het mis. Borderlands 4 gooit er een complete nieuwe planeet tegenaan, een stelletje verse Vault Hunters met issues groter dan je backlog, en natuurlijk: tonnen loot waar zelfs Dagobert Duck in zou verzuipen. Maar tussen alle knallende bazooka’s, neon-explosies en oneindige dialogen door, vraag je je soms af: is dit nou écht de ultieme looter-shooter, of gewoon weer een extra laagje saus op dezelfde hamburger die we al jaren eten?
Borderlands 4 draait om een nieuwe bad guy, The Timekeeper, die samen met een sekte genaamd de Order of the Bolts probeert de cirkel van de kosmos te controleren. Klinkt vet, toch? Ja. Tot je er halverwege achter komt dat hij eigenlijk gewoon weer een zoveelste maniak is met daddy issues.
Wat de sfeer betreft, doet de game dat wat je er van verwacht: groteske vijanden, absurditeit, chaos, humor. De villain Timekeeper, de Order, de Bolts (cybernetische implantaten), het past allemaal in de Borderlands-universum, maar met net wat meer technologie en mysterie.
Waar het soms mist: de karakters zijn leuk, maar een paar slechteriken voelen iets te generiek. Soms mis je de memorabiliteit die Borderlands 2 had. De dialogen zijn sterker dan in sommige recente spin-offs, maar je zal zelden schaterlachen of emotioneel omvergegooid worden. De schrijvers hebben hun best gedaan om de dialogen scherp en grappig te houden, maar de humor komt niet altijd even goed uit de verf. Soms bulder je van het lachen, maar vaker komen de grappen gewoon niet lekker over en zit je daar op je stoel met een ongemakkelijke glimlach.
Kairos: een vakantiebestemming uit de hel
De nieuwe speeltuin heet Kairos, een planeet waar de natuurwetenschappen blijkbaar met vakantie zijn gegaan. Vulkanen die naast sneeuwvlaktes liggen, steden die uit elkaar vallen nog vóór je ze ontdekt, en vijanden die je uitlachen terwijl ze je overhoop schieten. Heerlijk chaotisch, precies wat je verwacht van Borderlands.
Onze nieuwe Vault Hunters zijn minstens zo maf als hun omgeving:
- Vex de Siren, die meer schaduwen oproept dan Batman op een slechte dag.
- Rafa, een ex-Tediore soldaat die rondloopt in een exo-suit dat zo modulair is dat Ikea er jaloers op zou zijn.
- En nog twee andere kleurrijke figuren die zó hard met one-liners strooien dat je je afvraagt of Gearbox een stand-up comedy club heeft ingehuurd.
Meer bewegen, meer schieten, meer alles
De kern is nog altijd hetzelfde: loot vinden, loot dumpen, loot vergelijken, loot haten en loot koesteren. Maar Borderlands 4 heeft een paar trucjes toegevoegd. Double jumps en grappling hooks zorgen ervoor dat je nu ook horizontaal én verticaal chaos kan veroorzaken. De skill trees zijn dieper dan ooit, al voelt het soms alsof je een Excel-sheet moet invullen voor je daadwerkelijk kan knallen. De nieuwe Ordnance-slot geeft je toegang tot wapens waar Michael Bay spontaan een natte droom van krijgt. En ja, de loot-druppel is beter in balans, maar je krijgt nog steeds meer prut dan pracht. Voor iedere legendarische knaller moet je minstens twintig pistooltjes doorverkopen die zelfs een rat met een waterpistool zou negeren.
Unreal Engine 5 meets Unreal Performance
Laten we eerlijk zijn: op de PlayStation 5 ziet de game er soms zó mooi uit dat je bijna vergeet te spelen. Explosies zijn knisperend, omgevingen voelen levendig, en elk stukje neon springt van je scherm. Maar dan. Dan komt de realiteit: framedrops die harder kelderen dan de bitcoin in 2022, stotterende cutscenes en crashes die je terugwerpen naar het startscherm alsof je net een boze Claptrap hebt beledigd.
En voor wie dacht slim te zijn met de Switch 2-versie: succes. 30 fps, resolutiedips, en input lag waar je een kop koffie bij kunt zetten. Serieus, dit voelt minder als Borderlands 4 en meer als Borderlands 0.5.
Meer uren dan je ooit vrij hebt
Borderlands 4 komt met een flinke campagne die zo’n 40 uur in beslag neemt, maar zoals gebruikelijk telt de endgame, de side missions, loot jagen en challenges. Gratis events, wekelijkse opdrachten, cosmetica, en natuurlijk DLC’s op de planning. Voor wie graag grindt met vrienden, is er genoeg om te beleven en om te vinden. Voor solo‐spelers geldt: bereid je voor op herhalende omgevingen en missions, want je moet wel wat geduld en tolerantie hebben voor “ja, weer deze missie, maar dan met andere vijanden” scenario’s.
Conclusie
Borderlands 4 is een tof vervolg en je merkt dat de serie is gegroeid. Niet enkel in schaal maar ook in technische ambities, mechanics, en mogelijkheden. Voor fans van het genre biedt het veel om van te houden: knallende actie, veel loot, co-op chaos met vrienden en genoeg content om je lang bezig te houden. Toch laat het imperfecties zien. Zo kent het de nodige performance problemen, kent het de nodige repetitieve handelingen wat ervoor zorgt de game geen onbetwiste topper is geworden.
