Soms komt er een game voorbij die meteen je aandacht grijpt. Niet omdat het de zoveelste sequel is of omdat er een gigantische marketingmachine achter zit, maar omdat alles wat je ziet net even anders voelt. Crimson Desert is zo’n game. Vanaf de eerste beelden lijkt het alsof iemand dacht: wat als we de vrijheid van een open wereld combineren met de intensiteit van een singleplayer avontuur, en daar een flinke scheut chaos en spektakel overheen gooien? Het resultaat is een game die zich moeilijk in één hokje laat stoppen, maar juist daardoor zo interessant is.
Crimson Desert speelt zich af in een ruige, middeleeuwse wereld die duidelijk geïnspireerd is door Europese landschappen, maar er een eigen, rauwe draai aan geeft. Geen sprookjesachtige fantasiewereld vol vrolijke kleuren, maar een plek waar modder, bloed en zweet net zo belangrijk zijn als heldendaden.
Je speelt als Kliff, een huurling die samen met zijn groep door het land trekt. In plaats van een klassieke held die de wereld moet redden, lijkt Kliff meer iemand die probeert te overleven in een wereld die constant tegen hem werkt. Dat geeft het verhaal meteen een andere toon dan veel andere games in dit genre.
Op papier klinkt het verhaal van Crimson Desert veelbelovend, maar in de praktijk weet het niet altijd te overtuigen. Het is duidelijk dat Pearl Abyss sterker is in het bouwen van een indrukwekkende wereld dan in het neerzetten van een strak en meeslepend narratief. De hoofdverhaallijn voelt vooral functioneel en slaat zelden echt een diepe snaar. Schurken verschijnen en verdwijnen zonder veel impact te maken, waardoor het geheel soms wat vlak aanvoelt.
Kliff is als protagonist prima: stoer, capabel en iemand waar je op kunt bouwen. Toch mist hij de gelaagdheid en complexiteit die je ziet bij personages als Geralt of Arthur Morgan. Ook de overige leden van de Greymanes weten niet altijd te blijven hangen. Op een paar uitzonderingen na voelen ze vrij inwisselbaar, wat extra opvalt omdat een groot deel van het eerste hoofdstuk juist draait om je interactie met deze groep.
Waar het verhaal echter wel indruk maakt, is in de presentatie. De tussenfilmpjes zijn sterk geregisseerd en lopen vaak vloeiend over in gameplay. Soms zo vloeiend zelfs dat je pas doorhebt dat je weer controle hebt wanneer een vijand al op je afstormt. Het acteerwerk is solide en draagt bij aan de beleving, al valt op dat de lipsynchronisatie niet altijd helemaal synchroon loopt, alsof deze op een andere taal is afgestemd.
Wat vooral opvalt, is hoe levendig de wereld oogt. NPC’s lijken hun eigen routines te hebben, steden voelen druk en chaotisch en de natuur is meer dan alleen een decor. Het is een wereld waarin je niet alleen rondloopt, maar echt onderdeel van lijkt te zijn.
Gameplay die alle kanten op gaat
Als er één woord is dat de gameplay van Crimson Desert omschrijft, dan is het ambitieus. De game probeert namelijk ontzettend veel tegelijk te doen. Gevechten vormen een groot onderdeel van de ervaring en voelen zwaar en impactvol. Elke klap lijkt gewicht te hebben en vijanden reageren overtuigend op je aanvallen. Het doet denken aan een mix tussen actievolle hack-and-slash en meer tactische combat waarbij timing belangrijk is.
Wat het interessant maakt, is dat je niet alleen op de grond vecht. Je kunt klimmen, springen, vijanden vastgrijpen en zelfs objecten in de omgeving gebruiken om gevechten naar je hand te zetten. Het systeem lijkt gebouwd om creativiteit te belonen. Maar daar stopt het niet. Crimson Desert gooit ook andere gameplay-elementen in de mix. Denk aan platforming, het beklimmen van bergen, het verkennen van grotten en zelfs grootschalige veldslagen waarin je midden in de chaos belandt.
Het risico van zo’n brede aanpak is dat het rommelig kan worden, maar dat valt gelukkig mee en alles komt verrassend goed samen.
Geen standaard open wereld
Waar veel openwereldgames je overladen met icoontjes en checklist-achtige activiteiten, lijkt Crimson Desert een andere richting op te gaan. De wereld voelt minder als een kaart die je moet afwerken en meer als een plek die je wilt ontdekken.
Dat betekent niet dat er geen content is, integendeel. Er zijn missies, sidequests en verborgen geheimen, maar ze lijken organischer in de wereld verwerkt. Je stuit er eerder op dan dat je ze van een lijstje afwerkt.
Dit zorgt ervoor dat verkennen een stuk natuurlijker aanvoelt. Je loopt niet van punt A naar punt B omdat de game dat zegt, maar omdat je nieuwsgierig bent naar wat er achter die berg ligt.
Grafische krachtpatser
Een van de grootste blikvangers van Crimson Desert is zonder twijfel de visuele presentatie. De game draait op een eigen engine van Pearl Abyss en dat is te zien.
De wereld is gedetailleerd, met indrukwekkende belichting en weersystemen die echt invloed lijken te hebben op hoe de game aanvoelt. Een zonnige dag voelt compleet anders dan een stormachtige nacht, niet alleen visueel maar ook qua sfeer.
Karaktermodellen zijn gedetailleerd en animaties ogen vloeiend, vooral tijdens gevechten. Het is duidelijk dat hier veel aandacht in is gestoken.Toch zit hier ook een kleine kanttekening. Bij games die er zo goed uitzien, ligt de lat automatisch hoog. Je merkt het verschil dan ook aanzienlijk tussen de PlayStation 5 en de PlayStation 5 Pro versie. Toch is de performance van de game goed te noemen.
Audio en sfeer
Hoewel de visuals veel aandacht trekken, speelt audio een minstens zo belangrijke rol in Crimson Desert. De soundtrack is episch en filmisch, met muziek die de actie versterkt zonder te overheersen. Geluidseffecten tijdens gevechten geven elke klap extra impact. Het geluid van staal op staal, het kraken van hout en het geschreeuw van vijanden zorgen ervoor dat gevechten intens aanvoelen.
Ook de ambient sounds dragen bij aan de wereld. Wind die door de bomen waait, het geluid van een drukke stad, of juist de stilte in een verlaten gebied. Het helpt allemaal om de wereld geloofwaardig te maken.
De mindere kanten
Naast alle actie biedt Crimson Desert ook een verrassend uitgebreid kampmanagementsysteem. Naarmate je meer Greymanes aan je zijde krijgt, groeit je basiskamp gestaag mee. Je kunt huurlingen op pad sturen voor missies, waarna de beloningen na verloop van in-game tijd binnenstromen. Zodra je kamp eenmaal goed loopt, verschuift de focus vanzelf naar waar het echt om draait: de wereld intrekken, ontdekken en de strijd aangaan.
De Abyss vormt een fijne afwisseling op het geweld en richt zich vooral op puzzels in plaats van gevechten. De sterkere puzzels dagen je uit om na te denken en slim gebruik te maken van de physics-engine, wat doet denken aan de Shrines uit Breath of the Wild. Niet elke puzzel weet echter hetzelfde niveau te halen. Sommige missen duidelijke aanwijzingen, wat past bij de filosofie van de game om spelers zelf dingen te laten uitzoeken, maar daardoor soms eerder frustrerend dan bevredigend aanvoelt.
Een minder geslaagde erfenis van het MMO-verleden is het inventarissysteem. Je begint met een beperkt aantal slots en moet zijmissies voltooien om deze uit te breiden, terwijl een echte opslagmogelijkheid vrijwel ontbreekt. Alles wat je verzamelt, draag je simpelweg constant met je mee. In een game die je overspoelt met loot en verzamelobjecten voelt dat als een vreemde keuze. Hoewel Pearl Abyss verbeteringen heeft aangekondigd, blijft het opruimen van je inventaris voorlopig een terugkerende en weinig inspirerende bezigheid.
Ambitie als kracht én risico
Crimson Desert wil veel zijn. Misschien wel té veel. Het combineert elementen van actiegames, openwereldgames, RPG’s en zelfs sandbox-ervaringen. Dat kan geweldig uitpakken als alles goed samenkomt. Maar het brengt ook risico’s met zich mee. Wanneer één onderdeel minder goed werkt, kan dat invloed hebben op de totale ervaring. Toch is het juist die ambitie die de game zo interessant maakt. Het voelt als een titel die niet bang is om risico’s te nemen en iets nieuws te proberen.
Conclusie
Crimson Desert voelt als een game die groots durft te denken. Het combineert verschillende stijlen en ideeën tot een ervaring die potentieel iets bijzonders kan worden. De wereld is indrukwekkend, de gameplay veelzijdig en de presentatie van hoog niveau.
Toch merk je vanuit het MMO-verleden van Pearl Abyss dat er wat kleine dingen zijn die niet altijd even goed werken. Denk aan het verwarrende inventarissysteem, omslachtige mechanieken en het feit dat de game je niet bij de hand neemt. Het verhaal is ietwat oppervlakkig maar doet zijn ding, en de diverse bossfights lopen qua kwaliteit ook uiteen. Toch moet ik stellen dat we hier te maken hebben met een van de meest ambitieuze open wereld games die we hebben mogen spelen de afgelopen tien jaar.
