Donkey Kong is terug. En niet zomaar met een nieuwe barrel-roll of jungle-jingle, maar met een volle, rauwe, grommende 3D-ervaring die aanvoelt als een mix van de bombast van Donkey Kong 64 en de creatieve vrijheid van Super Mario Odyssey. Donkey Kong Bananza, exclusief voor de Nintendo Switch 2, is een spel dat je meeneemt diep onder het aardoppervlak, waar chaos, bananenenergie en een verrassend stukje karakterontwikkeling hand in hand gaan.
Het spel begint, zoals het hoort bij een goed avontuur met een storm. Niet zomaar een storm, maar eentje die de jungle letterlijk opslokt en een kloof in de grond opent die toegang geeft tot Ingot Isle, een mysterieus onderaards rijk vol glinsterende stenen, vervallen technologie en verborgen oeroude magie. Donkey Kong glijdt, rolt en slaat zijn weg naar beneden, met niets anders dan zijn spierballen, zijn gladde vacht en een dorst naar Banandium-goud.
De werelden zijn niet zomaar levels; het zijn destructieve zandbakken waar je alles, en dan ook werkelijk alles, kapot kunt rammen. Muren, vloeren, rotsen en zelfs elementen van de omgeving die je als decor beschouwt blijken breekbaar. En het is juist in die slooplust dat de game zijn ziel onthult. Elk puinrestje kan een onverwachte doorgang zijn, een shortcut of een geheime kamer. Het is net alsof Nintendo je toestemming geeft om als een kind in een porseleinwinkel rond te rennen, zonder consequenties, met als beloning een schatkist of een grapje van Cranky Kong.
Levende flipperkast
Wat Bananza uniek maakt, is het gevoel van momentum. Alles draait om snelheid, vaart, en het combineren van bewegingen zoals rollen, klimmen, springen en beuken. Er zit een soort kinetisch plezier in het doorkruisen van de wereld, alsof je door een levende flipperkast zoeft. En als je eenmaal de smaak te pakken hebt, voelt elke flow als een kleine overwinning op de zwaartekracht en logica.
Donkey Kong beleeft dit avontuur niet alleen, want in het begin wordt hij geïntroduceerd tot een mysterieuze partner genaamd Odd Rock. Al snel blijkt dit niemand minder te zijn dan een jonge, pre-Metropolitan Pauline. In plaats van gered te moeten worden, is zij hier juist de medestrijder, de stem van reden én letterlijk de stem die met haar zang bepaalde transformatiemechanieken activeert. Het is een slimme manier om haar rol te herdefiniëren, niet als zijnde een personage in nood, maar juist als een actieve kracht die gebruikt kan worden tijdens DK’s missie.
Transformers
Transformeren is een kernonderdeel van het spel. DK krijgt toegang tot verschillende vormen die allemaal hun eigen invloed op de gameplay hebben. Power-DK is een lompe tank die muren met één klap laat instorten. Zebra-DK rent als een malle over water en door lava, en Ostrich-DK zweeft elegant door de lucht, eieren droppend op nietsvermoedende vijanden die beneden hem lopen. De mogelijkheid om te wisselen tussen deze vormen op de juiste momenten voelt als een puzzel en een speeltuin tegelijk. Het zijn geen gimmicks, het zijn gereedschappen in een steeds groter wordende gereedschapskist.
De spelwereld is onderverdeeld in vijf gigantische lagen, elk met een eigen esthetiek en sfeer. Van tropisch begroeide ruïnes tot ijzige kristalvelden en industrieel vervallen bunkers: elk gebied ademt persoonlijkheid en voelen ook verschillend. De vijanden zijn net zo excentriek als de omgevingen: roestige robotapen, weggelopen mijnkarren, en mijn favoriet, een kwaadaardige bananenslang die zich voedt met pure Bananergy. Boss fights zijn groots, vaak theatraal, en hoewel deze niet altijd super moeilijk zijn, zijn deze wel echt memorabel in design en uitvoering.
Banandium
Bananza doet ook iets leuks met progressie. Door het verzamelen van Banandium (een schitterend woord) kun je niet alleen je transformatiemogelijkheden uitbreiden, maar ook toegang krijgen tot een verrassend diepvaardige skill tree. Extra health, langere beurten in transformatiemodus, snellere cooldowns van speciale aanvallen, alles draagt bij aan het gevoel dat je DK aan het opbouwen bent tot een steeds krachtigere, veelzijdigere jungleheld.
De RPG-elementen gaan zelfs nog verder. Je vindt fossielen, gekke hoeden, rare gadgets en kunstvoorwerpen die je kunt gebruiken in minigames of kunt tentoonstellen in je ‘Hollow Hut’. Dit is een persoonlijke hub die ergens voelt als de tussenruimte in Animal Crossing, maar dan chaotischer en met meer gesloopte meubels. Er is ook een fotomodus die je aanmoedigt om elk detail van de prachtige, destructieve wereld vast te leggen. Want ja, dit spel is oogverblindend mooi. Niet op een realistische manier, maar in die kenmerkende Nintendo-stijl waar elke steen lijkt te glimlachen en elke explosie een beetje liefde uitstraalt.
Charismatische aap
Grafisch draait Bananza solide op de Switch 2. Het spel haalt grotendeels een soepele 60 fps, met hier en daar wat framedrops wanneer je de boel als een malle aan het slopen bent. Vooral bij grote explosies of meerdere transformaties tegelijk kan het systeem het net even benauwd krijgen. Gelukkig is de visuele stijl zo vrolijk en helder dat het nooit echt storend wordt. Ook de nieuwe stijl die Donkey Kong heeft gekregen zorgt ervoor dat de bekende aap veel meer charisma kent. De kleine details in de diverse personages maar ook de spelwereld zijn fenomenaal te noemen, en ik moet zeggen dat dit een van de mooiste Nintendo games is van de afgelopen jaren. De muziek is een mix van oude Donkey Kong tracks, junglebeats, jazzy deuntjes en bizarre operettefragmenten van Pauline, zijn erg aanstekelijk en zorgen ervoor dat de complete ervaring compleet aanvoelt.
Als ik toch eerlijk moet zijn is de game niet perfect. Sommige boss fights voelen een tikkeltje te makkelijk, zeker als je je vaardigheden goed hebt geoptimaliseerd. En hoewel de co-op-modus met Pauline een fijne afwisseling biedt, had haar rol iets actiever mogen zijn naar mijn mening. Ze is vaak nog steeds de ondersteunende kracht, terwijl ze eigenlijk best een volwaardige second player had kunnen zijn.
Maar goed, dat zijn kanttekeningen bij een spel dat verder sprankelt van de ambitie, plezier en waarvan je kan zien dat deze met liefde is ontwikkeld. Donkey Kong Bananza voelt niet alleen als een terugkeer van een geliefd personage, maar ook als een viering van alles wat platformgames leuk maakt. Het is eigenwijs, energiek, vol humor en verrassend diep.
Conclusie
Als Donkey Kong Bananza iets bewijst, dan is het dat deze aap nog lang niet is uitgeraasd. Hij is bruter dan ooit, creatiever dan ooit en, jawel, waarschijnlijk op zijn grappigst ooit. Het spel weet zijn klassieke roots te combineren met moderne speelconcepten zonder zijn identiteit te verliezen. Wie ooit met DK over tonnen sprong, zal zich hier thuis voelen, en wie nog nooit in zijn harige huid is gekropen, heeft met Bananza het perfecte instappunt gevonden.
Het is geen remake, geen herhaling, geen nostalgische cash-in. Het is een echt een compleet nieuw hoofdstuk in de DK-franchise. Een die zich niet alleen durft te verdiepen, maar ook écht iets durft op te blazen. Letterlijk! En dat maakt Donkey Kong Bananza een absolute must-play.
