Toen Nintendo Drag x Drive aankondigde als één van de allereerste exclusives voor de Switch 2, dacht ik: “Yes, eindelijk weer zo’n gekke, frisse sportgame waar alleen Nintendo mee wegkomt.” Een beetje zoals ARMS destijds — raar, kleurrijk, en stiekem geniaal. Maar nu ik er tientallen potjes op heb zitten, kan ik het niet anders zeggen: dit spel is een soort experimentele cocktail. Er zit een briljant idee in, maar iemand is vergeten om er suiker, ijs en een citroentje bij te doen. Je drinkt het uit beleefdheid, maar echt genieten…? Meh.
De elevator pitch klinkt eigenlijk fantastisch: futuristisch rolstoelbasketbal in een neon-arena, drie tegen drie, met halfpipes, trick shots en moves die Michael Jordan jaloers zouden maken. Alleen rijd je hier niet in een Ferrari of een futuristische jetbike, maar in een soort cyber-rolstoel met glimmende velgen en rocket boosters. Nintendo noemt het zelf “vehicles” — waarschijnlijk omdat ze in hun marketingboekje hebben gelezen dat wheelchair mensen nerveus maakt. Maar geloof me: dit ís gewoon rolstoelbasketbal, en dat is eigenlijk tof.
Alleen… het voelt meer als een tech-demo dan als een volwaardige sportgame. Alsof Nintendo zei: “We hebben nieuwe Joy-Cons, laten we er een spel omheen plakken.” En dat merk je.
Een fitnessroutine in vermomming
Hier komt het vreemde deel. Om vooruit te gaan moet je beide Joy-Cons letterlijk naar voren duwen, alsof je je eigen rolstoel aan het rollen bent. Wil je draaien? Dan duw je één kant. Schieten? Een sierlijke beweging met gyro-aim, alsof je een toverstok zwaait. Klinkt cool, niet? Ja. Voelt cool? Voor de eerste vijf minuten. Daarna krijg je het idee dat je per ongeluk in een fitnessles voor je armen bent beland.
Na een half uurtje spelen zat ik te zweten alsof ik in de sportschool stond. Niet het “lekker gewerkt” soort zweet, maar het “waarom doet mijn bovenarm pijn van een videogame” soort zweet. En geloof me: je wilt niet dat iemand je ziet terwijl je wanhopig met twee Joy-Cons over je schoot heen en weer schuift. Het ziet er uit alsof je de ergste VR-race van je leven probeert te overleven.
Nintendo verdient wél punten voor innovatie. Er bestaat geen enkele andere game die dit doet. Maar tegelijk: soms is iets uniek omdat het briljant is, en soms omdat niemand anders het durfde te maken.
Futuristisch, maar steriel
De Switch 2 kan prachtige dingen laten zien — raytracing, HDR, flitsende neonkleuren — en Drag x Drive gebruikt dat ook. Het ziet er strak uit: reflecties op de vloer, felle belijning, zwevende schermen die de score tonen. Maar er mist iets. Het is allemaal… steriel. Alsof je in een tandartsenpraktijk speelt die toevallig een basketbalveld heeft ingebouwd.
Waar zijn de maffe mascottes? Waar is de Nintendo-charme? Dit voelt meer eSports Arena 2050 dan een levendige sportwereld waar je je in wilt verliezen. Ja, er is customization: je kunt je rolstoel pimpen met helmen, stickers en banden. Maar zelfs die voelen meer functioneel dan leuk. Niemand gaat uren spenderen om hun stoel te voorzien van een sticker van een bliksemflits.
Trucjes, maar geen diepte
Oké, hoe speelt het nou? Simpel gezegd: je rijdt, je probeert de bal te pakken, je maakt een sprong via een halfpipe en je gooit de bal in de ring. Soms krijg je bonuspunten voor een “trick shot” (denk: 2,1 punten in plaats van 2), wat best grappig is. Er zijn ook minigames zoals een soort slalom of een jump rope-variant, maar die voelen meer als oefenmateriaal dan als echte game modes.
Online is er wél een ranked systeem. Je kunt stijgen in divisies, meedoen aan seizoensevenementen en in theorie wekenlang klimmen op de ladder. Maar omdat de gameplay zelf vrij oppervlakkig blijft, voelt het alsof je steeds dezelfde potjes herhaalt in net iets andere arena’s. Er is geen verhaalmodus, geen creatieve twist, geen extra laag die je echt motiveert om door te blijven spelen.
Vergelijk het met Rocket League: daar is één simpel idee (voetbal met auto’s) dat zó strak is uitgewerkt dat je telkens terugkomt. Drag x Drive probeert iets soortgelijks, maar komt niet verder dan een interessante gimmick.
Demo of game?
Na een week spelen ben ik tot deze conclusie gekomen: Drag x Drive is een fantastische tech-demo, maar een middelmatige game. Het toont perfect wat de Switch 2 en de Joy-Cons kunnen, maar zodra je dat kunstje hebt gezien, is de magie weg.
De besturing is innovatief maar vermoeiend, de presentatie is strak maar steriel, de gameplay is leuk maar oppervlakkig. Het voelt alsof er een skeleton crew binnen Nintendo EPD dit in elkaar heeft gezet om de nieuwe hardware te verkopen.
Conclusie
Niet slecht, maar ook niet goed. Drag x Drive is als een prototype dat per ongeluk in de winkel is beland. Het is uniek, moedig en op momenten best leuk, maar ook vermoeiend, oppervlakkig en een tikkeltje saai. Je zou kunnen zeggen: er is veel “Drag”, maar te weinig “Drive”.
