Soms heb je van die games die klinken alsof ze rechtstreeks uit het puberbrein van een metalband komen. Hell is Us is er zo eentje. De titel alleen al geeft je het gevoel dat je een ticket naar de hel boekt, maar dan zonder retour. Deze actie-avonturengame van Rogue Factor, en uitgegeven door Nacon, belooft een mix van psychologische horror, brute gevechten en een vleugje existentiële crisis te zijn. Oftewel: precies wat je nodig hebt als je denkt dat je leven net iets te rustig is.
In Hell is Us word je in een fictief, door oorlog verscheurd land gedropt. Alsof dat nog niet erg genoeg is, duiken er mysterieuze bovennatuurlijke wezens op die zo uit je nachtmerries lijken te komen. Je speelt een protagonist zonder naam (altijd handig voor de afterparty) die gewapend met een zwaard en een drone zijn weg moet zien te vinden. De wereld is opgedeeld in semi-open gebieden, een beetje zoals bij God of War, maar zonder de Noorse mythologie en meer “oh shit, wat is dát voor gedrocht?!”.
Vechtkunst voor gevorderden
De combat in Hell is Us is een mix van zwaardvechten en dodgefestivals. Je voelt je soms een Dark Souls-leerling die zijn eerste lesje krijgt: pareren, ontwijken en toeslaan op precies het juiste moment. Het gevechtssysteem is best pittig en straft je hard af als je denkt dat button-mashen je door de hel loodst.
Het toffe aan deze game is dat elk wapen zijn eigen stijl heeft en je echt impact voelt. Een rake slag met je zwaard heeft gewicht, terwijl je drone vaak meer een irritant zoemende sidekick lijkt dan een nuttige gadget.
Surrealistische sfeer
Waar Hell is Us echt in uitblinkt, is de sfeer. De wereld voelt rauw, dreigend en beklemmend. Alsof je een oorlogsmuseum binnenloopt dat plots besluit een nachtmerrie te worden. De bovennatuurlijke wezens zijn bizar vormgegeven, een soort mix tussen body horror en abstracte kunst. Het ene moment vraag je je af of je in een oorlogsdrama zit, het andere moment lijkt het alsof H.R. Giger een avondje LSD heeft gepakt.
Het grootste probleem van Hell is Us is balans. De sfeer is top, de gevechten spannend, maar de pacing voelt vaak traag. Het verhaal, dat diepzinnig probeert te zijn over oorlog, trauma en de menselijke natuur, slaat soms door in pretentie. Dan zit je meer te kijken naar een filosofiecollege dan dat je daadwerkelijk speelt. Daarnaast is de wereld wel mooi, maar soms wat leeg. Je mist net dat extra beetje interactie of variatie om het écht levend te laten voelen.
Technische hel
Qua techniek balanceert Hell is Us een beetje op het randje. De game draait op Unreal Engine 5, wat je terugziet in de dynamische belichting en de soms adembenemende omgevingen. Mist die tussen bomen doorsijpelt, zonlicht dat reflecteert op nat asfalt – dat zijn momenten waarop je PS5 trots staat te spinnen.
Maar… er zitten haken en ogen aan. Teksturen zijn niet altijd even scherp, en sommige gebouwen lijken van een afstand net kartonnen decors die tijdens een schooltoneelstuk in elkaar geflanst zijn. Animaties zijn ook wisselvallig: het ene moment swingt Snake-achtige precisie je scherm binnen, het volgende moment lijkt je protagonist een houten marionet die vergeten is hoe knieën werken.
De framerate houdt zich meestal netjes rond de 60 fps, maar tijdens intense gevechten of in gebieden met veel visuele effecten zakt het soms even weg. Het is niet game-breaking, maar genoeg om te vloeken als je net een lastige parry probeert te timen.
Geluid daarentegen is wél een sterk punt. De 3D-audio op PS5 zorgt dat elke schreeuw, explosie of gefluister van een vijand je koude rillingen bezorgt. Zet een headset op, en je hebt gegarandeerd nachtmerries.
Kortom: technisch gezien is Hell is Us een mix van wow-momenten en meh-dipjes. Niet onoverkomelijk, maar je merkt wel dat er nog wat schuurplekjes zijn.
Conclusie
Hell is Us is een game die je niet makkelijk vergeet. Soms omdat het briljant is, soms omdat je gefrustreerd naar je scherm zit te staren. Het is rauw, donker en uniek – maar ook onevenwichtig en soms iets te vol van zichzelf.
Voor spelers die houden van uitdagende combat en een beklemmende sfeer is dit een ervaring die je moet meemaken. Voor iedereen die liever een soepel lopende actiegame met cinematisch verhaal wilt, is het meer Hell is Meh.
