De Little Nightmares-franchise heeft zich in korte tijd ontwikkeld tot een vaste waarde binnen de horrorwereld. Kleine hoofdpersonages, grote nachtmerries en een sfeer die ergens tussen sprookje en trauma hangt en het is een recept dat al twee keer uitstekend werkte. Maar voor Little Nightmares III neemt Supermassive Games het stokje over van Tarsier Studios, en dat zorgt voor gezonde spanning: kan een andere studio dezelfde magie oproepen zonder de ziel van de reeks te verliezen?
Het antwoord is: grotendeels wel. Little Nightmares III behoudt de beklemmende sfeer en visuele pracht waar de serie om bekendstaat, maar probeert met nieuwe ideeën ook wat risico’s te nemen — met wisselend succes.
In dit derde deel maken we kennis met Low en Alone, twee kinderen die proberen te ontsnappen uit de schimmige wereld van Nowhere. In tegenstelling tot de vorige delen is dit avontuur volledig ontworpen rond samenwerking. De game is volledig speelbaar in co-op, maar je kunt ook solo spelen met een AI-partner aan je zijde.
De dynamiek tussen Low en Alone is meteen interessant. Ze zijn niet zomaar twee speelbare poppetjes: ze communiceren met kleine gebaren, houden elkaar vast en reageren subtiel op de omgeving. Daardoor voelt hun band echt aan, zelfs zonder gesproken woorden.
De wereld die ze doorkruisen is opnieuw een groteske nachtmerrie, vol bizarre figuren en vervormde plekken die ooit menselijk leken. De eerste gebieden — zoals de stoffige Necropolis en het spookachtige Clockwork Tower — laten meteen zien dat Supermassive niet bang is om visueel uit te pakken.
Co-op die werkt (meestal dan)
De grootste vernieuwing is zonder twijfel de co-op. Waar de eerdere Little Nightmares-games draaiden om een gevoel van totale eenzaamheid, draait dit deel juist om samenwerking. Low en Alone hebben elk hun eigen vaardigheden: Low kan geluid manipuleren, bijvoorbeeld om deuren te openen of wezens af te leiden, terwijl Alone een boemerangachtig hulpmiddel gebruikt om objecten te raken of schakelaars te activeren.
Samenwerking is essentieel. Soms moet één speler een hendel overhalen terwijl de ander door een nauwe doorgang kruipt, en in andere situaties is timing van levensbelang. Het voelt nieuw, spannend en soms zelfs hartverwarmend — vooral als je net op tijd wordt vastgegrepen terwijl een monster je bij je enkels grijpt.
Speel je alleen, dan neemt de AI de rol van je partner over. Die doet zijn werk degelijk, maar niet perfect: af en toe blijft je maatje hangen of reageert hij net te laat, wat frustrerend kan zijn in de meer hectische stukken. Toch is het knap hoe Supermassive het duo-gevoel ook solo weet te behouden.
Puzzels met spanning
De gameplay blijft trouw aan het DNA van de serie: een mix van sluipen, klimmen, puzzelen en wegrennen. De puzzels zijn niet moeilijk, maar passen goed bij de sfeer en ze laten je nadenken zonder het tempo te breken.
Wat Supermassive goed heeft gedaan, is de variatie. Elke omgeving introduceert nieuwe ideeën: spiegels die licht weerkaatsen, mechanische vallen die samenwerking vereisen, of gangen die veranderen zodra je even niet kijkt. De spanning zit niet alleen in wat er achter de hoek schuilt, maar ook in hoe de wereld met je speelt.
Toch blijft Little Nightmares III trouw aan zijn frustrerende roots. Er zijn nog steeds momenten waarop je tien keer hetzelfde stukje moet herhalen omdat de timing net niet klopt of een animatie te traag is. Dat is nooit gamebrekend, maar haalt je soms wel uit de flow.
Monsters met klasse
De reeks staat bekend om zijn groteske, fantasierijke tegenstanders en Little Nightmares III stelt niet teleur. De vijanden zijn zowel angstaanjagend als fascinerend om naar te kijken.
Zo is er de reusachtige monster baby waarbij je langs moet sluipen. Of de Supervisor: een meerarmig wezen dat je constant door verschillende kamers achtervolgt.. Elk monster heeft een herkenbaar gedragspatroon, waardoor de spanning niet alleen uit schrikmomenten komt, maar ook uit observatie: je leert ze begrijpen, net voordat ze je vinden.
Supermassive bewijst hiermee dat ze het groteske karakter van de reeks begrijpen en ze weten precies wanneer ze moeten shockeren en wanneer ze juist moeten suggereren.
Een duister sprookje om in te verdwalen
Grafisch gezien is Little Nightmares III een pareltje. De Nowhere-wereld is tot in detail uitgewerkt, met prachtige belichting en subtiele animaties die constant een gevoel van dreiging oproepen. De manier waarop de camera meebeweegt: soms ver uitzoomend, dan weer dicht op je personage, versterkt het gevoel van kwetsbaarheid.
Op PlayStation 5 en Xbox Series X draait het spel vloeiend, met scherpe textures en snelle laadtijden. Alleen op de Switch 2 zijn er momenten waarop de framerate wat inzakt, vooral tijdens scènes met veel dynamische belichting of rook.
De audio verdient aparte lof. De geluidseffecten — van krakend hout tot fluisterende stemmen in de verte — dragen enorm bij aan de sfeer. Zet een koptelefoon op en je hoort letterlijk elk piepje, kraakje en ademhaling. De muziek is minimaal, maar precies goed getimed om spanning op te bouwen zonder te overdrijven.
Niet zonder gebreken
Ondanks alle verbeteringen is Little Nightmares III niet perfect. De AI van je partner werkt meestal goed, maar kan op cruciale momenten vastlopen. De besturing is soepeler dan ooit, maar blijft af en toe net iets te zweverig bij precieze sprongen.
Daarnaast is het co-opconcept tof, maar het haalt ook iets weg van de eenzame beklemming die de vorige delen zo sterk maakte. Samen bang zijn is leuk, maar alleen bang zijn blijft spannender.
Ten slotte voelt het verhaal iets minder mysterieus aan dan voorheen. Er zijn nog steeds genoeg interpretatiemomenten, maar de structuur is iets duidelijker — en daarmee verdwijnt ook een stukje van die dromerige ambiguïteit waar de serie beroemd om was.
Conclusie
Little Nightmares III is een waardig vervolg dat weet te vernieuwen zonder zijn identiteit te verliezen. De overstap naar co-op zorgt voor frisse momenten en creatieve puzzels, de wereld is angstaanjagend mooi, en de monsters zijn onvergetelijk.
Toch heeft Supermassive nog niet helemaal dezelfde finesse als Tarsier. Er zitten kleine oneffenheden in de besturing en de AI, en de balans tussen spanning en samenwerking is nog niet perfect. Maar één ding is zeker: dit is nog steeds Little Nightmares op zijn best — een duister sprookje waarin elke kamer iets verontrustends verbergt, en waarin de kleinste personages de grootste indruk maken.
