Marvel en fightinggames hebben een geschiedenis die bijna net zo interessant is als de stripboeken zelf. Wie in de jaren negentig kennismaakte met X-Men vs. Street Fighter of later uren doorbracht met Marvel vs. Capcom, weet dat de combinatie van superhelden en razendsnelle vechtgames uitstekend werkt. Toch is het alweer jaren geleden dat Marvel een fightinggame wist af te leveren die echt wist te overtuigen. Na Marvel vs. Capcom: Infinite leek het genre voor Marvel zelfs volledig op een zijspoor te zijn beland. Tot Arc System Works zich ermee ging bemoeien!
De studio achter Guilty Gear en Dragon Ball FighterZ heeft met MARVEL Tōkon: Fighting Souls een nieuwe poging gedaan om Marvel terug te brengen naar de top van het fightinggenre. Dat doet de ontwikkelaar niet door simpelweg Marvel vs. Capcom na te bouwen. Integendeel. Tōkon probeert een eigen identiteit te creëren met een opvallend 4-tegen-4-systeem, toegankelijke besturing en een enorme nadruk op spectaculaire teamaanvallen.
Op papier klinkt vier tegen vier als een recept voor complete chaos. In de praktijk blijkt het juist verrassend goed te werken. Tōkon is een fightinggame die je vrijwel direct kunt oppakken, maar die tegelijkertijd steeds meer geheimen prijsgeeft naarmate je beter wordt.
En misschien is dat wel de grootste prestatie van de game. Zelfs als je normaal gesproken niet veel met fightinggames hebt, weet Tōkon je nieuwsgierig te maken naar wat er gebeurt als je nét iets beter wordt.
Vier helden, één team
Het eerste wat je moet vergeten wanneer je Tōkon opstart, is alles wat je denkt te weten over traditionele tag fighters. Ja, je kiest vier personages en ja, je kunt tijdens een gevecht tussen die personages wisselen. Maar daar houdt de vergelijking eigenlijk al snel op.
Iedere speler heeft een team van vier personages, maar de vier vechters delen één gezamenlijke levensbalk. Je begint bovendien niet meteen met je volledige team op het scherm. Eén personage fungeert als leider en wordt ondersteund door de andere teamleden wanneer je hun vaardigheden inzet. Naarmate het gevecht vordert, bouw je je team verder op en krijg je toegang tot meer mogelijkheden.
Dat klinkt ingewikkelder dan het daadwerkelijk is. In de praktijk kun je Tōkon namelijk prima spelen alsof je een traditionele één-tegen-één fightinggame speelt. Je kiest een favoriet personage, leert zijn aanvallen en gebruikt je teamgenoten vooral als ondersteuning. Wie vervolgens dieper in het systeem duikt, ontdekt dat de echte kracht juist in de samenwerking tussen de vier personages zit. Assists kunnen combo’s verlengen, aanvallen onderbreken of een tegenstander dwingen om anders te reageren.
Daarmee ontstaat een systeem waarbij je niet noodzakelijk vier personages perfect hoeft te beheersen. Je moet vooral begrijpen hoe jouw team als geheel functioneert. Dat is een slimme manier om de instapdrempel van een 4-tegen-4-fighter lager te maken.
Het zorgt bovendien voor heerlijke momenten tijdens wedstrijden. Een gevecht dat verloren lijkt, kan plotseling kantelen doordat je op het juiste moment een teamgenoot inschakelt. Een tegenstander die denkt veilig te zijn, kan door een assist worden verrast. En wanneer je vervolgens een complete combo aan elkaar knoopt waarbij meerdere Marvel-personages tegelijkertijd op het scherm verschijnen, begrijp je precies waarom Arc System Works voor deze opzet heeft gekozen.
Makkelijk te leren, moeilijk te beheersen
Dat is misschien wel de beste omschrijving van Tōkon. De game wil absoluut niet dat je eerst een fightinggame-expert moet zijn voordat je plezier kunt hebben. De besturing is toegankelijk en verschillende aanvallen en combo’s zijn relatief eenvoudig uit te voeren. Zelfs spelers die normaal gesproken moeite hebben met ingewikkelde quarter-circle inputs kunnen al snel spectaculaire aanvallen uit hun mouw schudden.
Dat betekent echter niet dat de game oppervlakkig is. Integendeel. Onder die toegankelijke besturing ligt een behoorlijk diep systeem van timing, meterbeheer, assists, combo’s, verdediging en teamopbouw. Zodra je begint te begrijpen hoe verschillende aanvallen met elkaar combineren, verandert Tōkon langzaam van een eenvoudige superheldenfighter in een behoorlijk technische vechtgame. Dat verschil tussen de eerste paar uur en wat er daarna mogelijk wordt, is indrukwekkend.
Een beginnende speler kan met relatief weinig kennis een leuke wedstrijd spelen. Een ervaren speler kan vervolgens dezelfde wedstrijd volledig uit elkaar trekken door precies te weten wanneer een assist moet worden ingezet, hoe een tegenaanval moet worden voorbereid en welke teamgenoot het beste kan worden gebruikt om een combo te verlengen.
Daarmee weet Arc System Works iets te bereiken waar veel fightinggames moeite mee hebben: toegankelijkheid zonder de diepgang op te offeren.
De Marvel-selectie is om van te smullen
Natuurlijk valt of staat een Marvel-fightinggame met zijn personages. Gelukkig heeft Tōkon op dat vlak weinig reden tot klagen. De selectie is verdeeld over verschillende teams, waaronder de Avengers, X-Men, Guardians en een groep die bekendstaat als de Samurai Outlaws. Captain America, Iron Man, Black Panther, Spider-Man, Wolverine, Storm, Doctor Doom, Ghost Rider, Blade, Deadpool en nog veel meer bekende gezichten maken deel uit van de selectie.
Wat vooral prettig is, is dat Arc System Works niet simpelweg iedere held hetzelfde heeft laten spelen. Spider-Man voelt daadwerkelijk als Spider-Man. Hij beweegt razendsnel door het scherm, gebruikt zijn webben op slimme manieren en heeft een speelstijl die sterk aansluit bij zijn karakter. Hulk is dan weer precies het tegenovergestelde. Hij is zwaar, krachtig en intimiderend, terwijl zijn aanvallen veel meer draaien om brute kracht.
Dat geldt eigenlijk voor vrijwel de volledige selectie. De ontwikkelaar heeft duidelijk geprobeerd om iedere held of schurk een eigen identiteit te geven. Daardoor voelt het kiezen van een personage niet alleen als een cosmetische beslissing, maar als het kiezen van een bepaalde speelstijl.
En dan zijn er natuurlijk de Ultimate Skills. Dit zijn de momenten waarop Tōkon volledig losgaat. Het scherm vult zich met effecten, personages vliegen door de omgeving en de game laat je even voelen alsof je midden in een Marvel-blockbuster bent beland. Soms is het bijna te veel, maar precies dat hoort bij Marvel.
Een stripboek dat tot leven komt
Visueel is MARVEL Tōkon: Fighting Souls misschien wel een van de grootste verrassingen van het jaar. Arc System Works heeft bewust gekozen voor een anime-geïnspireerde stijl in plaats van te proberen de personages fotorealistisch te maken. Dat blijkt een uitstekende beslissing. De karaktermodellen zijn kleurrijk, expressief en zitten vol kleine details die rechtstreeks uit de strips lijken te komen.
De animaties zijn ondertussen fenomenaal. Iedere aanval heeft gewicht. Iedere sprong voelt krachtig. Speciale aanvallen spatten letterlijk van het scherm en de overgang tussen normale gameplay en Ultimate Skills verloopt indrukwekkend vloeiend.
Ook de omgevingen verdienen aandacht. Bekende locaties uit het Marvel-universum zijn opnieuw ontworpen met een flinke dosis fantasie. Bovendien bevatten verschillende arena’s meerdere gebieden waartussen tijdens gevechten kan worden gewisseld. Die overgangen zijn niet alleen spectaculair om naar te kijken, maar spelen ook daadwerkelijk een rol binnen de gevechten. Het resultaat is een game die vrijwel voortdurend beweegt. Er gebeurt altijd wel iets.
Toch blijft de actie opmerkelijk goed leesbaar. Dat is een prestatie op zich, want met acht personages, assists, projectielen en speciale aanvallen tegelijk had het gemakkelijk een visuele puinhoop kunnen worden. Dat gebeurt gelukkig zelden.
Meer dan alleen online knokken
Hoewel multiplayer duidelijk de belangrijkste reden is om Tōkon te spelen, heeft Arc System Works geprobeerd om ook solospelers iets te bieden. De Episode Mode vertelt verschillende verhalen rond de teams. Deze verhalen zijn geschreven met de hulp van comicschrijver Kieron Gillen en worden ondersteund door fraaie stripboekpanelen en anime-achtige scènes.
Verwacht hier echter geen urenlange Marvel RPG. De verhalen zijn vooral bedoeld als introductie tot de verschillende teams en personages. Ze zijn leuk om te volgen, maar missen uiteindelijk de diepgang van een volwaardige singleplayercampagne. Dat is jammer, want de presentatie verdient eigenlijk een groter verhaal.
Aan de andere kant past het wel bij wat Tōkon uiteindelijk wil zijn. Dit is een fightinggame die je uitnodigt om wedstrijden te spelen, beter te worden en steeds meer uit het vechtsysteem te halen. De solo-content vormt vooral een prettige aanvulling op die kern. Voor de echte liefhebber ligt de toekomst dan ook vooral online.
De echte strijd begint online
Online is waar Tōkon waarschijnlijk het grootste deel van zijn leven zal doorbrengen. Naast casual en ranked wedstrijden zijn er open lobbies waarin spelers samenkomen en elkaar uitdagen. Je kunt zelfs met een avatar door virtuele ruimtes bewegen, wat het geheel een klein beetje het gevoel geeft van een sociale fightinggamehub.
De netcode is belangrijker dan ooit voor een titel als deze. Een fightinggame kan nog zo goed zijn, maar wanneer online wedstrijden haperen, valt de hele ervaring in duigen.
Op PlayStation 5 lijkt Tōkon hier over het algemeen goed mee om te gaan. Op PC is het verhaal helaas minder positief. Verschillende recensies melden prestatieproblemen, waaronder framedrops en microstutters die bij online wedstrijden bijzonder vervelend kunnen zijn. Omdat een fightinggame voor een soepele 60 frames per seconde vrijwel geen ruimte voor fouten heeft, wegen dergelijke problemen zwaarder dan bij veel andere genres.
Dat is vooral jammer omdat de onderliggende game juist zo sterk is. Op het moment dat alles soepel draait, voelt een online gevecht fantastisch. Iedere aanval reageert direct, assists komen precies op het juiste moment binnen en een goede comeback kan enorm bevredigend zijn.
Maar technische problemen kunnen dat vertrouwen onmiddellijk ondermijnen. Voor de PS5-versie is dat op dit moment minder problematisch, waardoor die versie mijn voorkeur heeft voor spelers die de keuze hebben.
Een game die je beter maakt
Misschien wel het leukste aan Tōkon is dat het je voortdurend het gevoel geeft dat je beter wordt. De eerste wedstrijden zijn vooral spektakel. Je probeert aanvallen uit, ontdekt Ultimate Skills en geniet van de enorme hoeveelheid Marvel-actie op het scherm.
Na een paar uur begint er iets te veranderen. Je gaat nadenken. Waarom verloor ik die wedstrijd? Waarom werkte die combo niet? Wanneer moet ik mijn assist gebruiken? Welk personage past beter bij mijn speelstijl? Misschien moet ik mijn team anders samenstellen. En precies daar begint de game echt interessant te worden.
Het is geen titel die je na één avond volledig hebt uitgespeeld. Het is een game die je uitnodigt om terug te komen, nieuwe personages te proberen en steeds een klein beetje beter te worden. Dat is precies wat een goede fightinggame hoort te doen.
Conclusie
MARVEL Tōkon: Fighting Souls is een bijzonder geslaagde terugkeer van Marvel naar het fightinggenre. Arc System Works heeft niet geprobeerd om simpelweg Marvel vs. Capcom na te doen, maar heeft de fundamenten van de tag fighter gebruikt om iets nieuws te bouwen.
Het 4-tegen-4-systeem is verrassend toegankelijk, maar biedt tegelijkertijd enorm veel ruimte voor spelers die zich echt in de mechanics willen verdiepen. De personages voelen verschillend aan, de assists zorgen voor spectaculaire combinaties en de gedeelde levensbalk maakt iedere wedstrijd spannend tot de laatste seconde.
Daar komt een audiovisuele presentatie bij die simpelweg fantastisch is. De anime-achtige stijl past uitstekend bij Marvel, de animaties zijn indrukwekkend en de gevechten zien eruit alsof een stripboek op het scherm tot leven is gekomen.
De grootste zwakte ligt in de hoeveelheid singleplayercontent en, vooral op PC, de technische problemen die de online ervaring kunnen verstoren. Voor een fightinggame is dat een serieus aandachtspunt. Toch doen die problemen weinig af aan de kwaliteit van het onderliggende vechtsysteem.
Voor Marvel-fans is Tōkon een absolute aanrader. Maar misschien nog belangrijker: ook spelers die normaal gesproken weinig met fightinggames hebben, zouden deze game een kans moeten geven.
Want onder al die explosies, superkrachten en spectaculaire Ultimate Skills zit een verrassend intelligente fighter. De Marvel-helden zijn terug, en deze keer hebben ze hun comeback meer dan verdiend!
