Er zijn games die meteen duidelijk maken wat ze willen zijn. Je ziet een trailer en binnen tien seconden weet je: dit is een shooter, dit is een RPG of dit wordt weer zo’n openwereldgame waarin je honderd icoontjes van de kaart mag poetsen. Pragmata doet dat niet. Vanaf het eerste moment hangt er een mysterieuze sfeer omheen die je nieuwsgierig maakt, maar tegelijkertijd ook vragen oproept. Wat voor game is dit eigenlijk? En misschien nog belangrijker: wat probeert Capcom hier precies neer te zetten?
Na jaren van stilte, uitstel en speculatie is Pragmata eindelijk speelbaar, en het resultaat voelt precies zoals je zou verwachten van een game die zo lang onder een vergrootglas heeft gelegen: ambitieus, eigenzinnig en soms een beetje vreemd. Maar juist dat vreemde karakter maakt Pragmata interessant.
De game speelt zich af in een futuristische wereld waarin technologie en kunstmatige intelligentie een steeds grotere rol zijn gaan spelen. Je volgt Hugh Williams, een astronaut die samenwerkt met een mysterieus meisje genaamd Diana. Vanaf het eerste moment wordt duidelijk dat Diana geen normaal kind is. Ze beschikt over bijzondere vaardigheden en lijkt op een manier verbonden te zijn met de technologie die de wereld van Pragmata draaiende houdt.
Het verhaal wordt bewust langzaam opgebouwd. Pragmata kiest niet voor explosieve actie of gigantische plotwendingen in het eerste uur, maar probeert vooral sfeer neer te zetten. Dat werkt verrassend goed. De verlaten ruimtes, futuristische architectuur en de constante stilte geven de game een bijna ongemakkelijk gevoel. Het is een wereld die prachtig oogt, maar tegelijkertijd kil en afstandelijk aanvoelt.
Sfeervolle bedoeling
Die sfeer wordt versterkt door de relatie tussen Hugh en Diana. Waar veel games direct inzetten op grote emoties, bouwt Pragmata hun band subtiel op. Kleine dialogen, simpele interacties en momenten van stilte zorgen ervoor dat je langzaam begint te begrijpen waarom deze twee personages belangrijk voor elkaar worden. Het is misschien niet baanbrekend, maar wel effectief genoeg om je betrokken te houden.
Gameplaytechnisch probeert Pragmata meerdere dingen tegelijk te doen. In de basis is het een third-person action game, maar daar blijft het niet bij. Gevechten draaien namelijk niet alleen om schieten. Diana speelt een belangrijke rol tijdens confrontaties, omdat zij vijanden kan hacken en systemen kan manipuleren. Hierdoor ontstaat een interessante mix van actie en puzzelmechanieken.
Hacken!
Tijdens gevechten moet je regelmatig schakelen tussen directe actie en het gebruiken van Diana’s vaardigheden. Vijanden hebben vaak beschermende systemen die eerst gehackt moeten worden voordat je echt schade kunt aanrichten. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar in de praktijk werkt het verrassend soepel. Het zorgt ervoor dat gevechten meer zijn dan simpelweg kogels afvuren.
Toch duurt het even voordat alles echt samenkomt. De eerste uren voelen soms alsof de game nog zoekt naar zijn eigen ritme. Sommige mechanics worden vrij laat geïntroduceerd en niet elke combinatie van puzzels en actie werkt even goed. Vooral wanneer de game tempo probeert te maken, botsen bepaalde systemen met elkaar.
Visueel indrukwekkend
Gelukkig maakt Pragmata veel goed met zijn presentatie. Visueel is de game indrukwekkend. Capcom weet opnieuw te laten zien hoe sterk hun technische afdeling is. Reflecties, belichting en animaties zien er fantastisch uit, vooral op PlayStation 5. De futuristische wereld voelt gedetailleerd en geloofwaardig, zonder dat het overdreven druk wordt.
Wat vooral opvalt, is hoe sterk de art direction is. Pragmata probeert niet de meest kleurrijke of spectaculaire sci-fi game ooit te zijn. In plaats daarvan kiest het voor een strakke, bijna steriele stijl die perfect past bij de toon van het verhaal. Grote metalen structuren, verlaten gangen en futuristische technologie creëren een constante sfeer van isolatie.
Ook de audio draagt hier sterk aan bij. De soundtrack blijft vaak subtiel op de achtergrond, maar weet precies wanneer hij naar voren moet komen. Tijdens rustige momenten overheerst stilte, terwijl spannende scènes ondersteund worden door dreigende muziek en zware soundscapes. Het sound design tijdens gevechten is eveneens sterk. Wapens voelen krachtig en technologische effecten geven de game een futuristisch karakter zonder cliché te worden.
Mysterieus
Een van de grootste sterke punten van Pragmata is dat het zichzelf niet constant probeert uit te leggen. De game vertrouwt erop dat spelers zelf verbanden leggen en details ontdekken. Dat zorgt ervoor dat de wereld mysterieus blijft, maar het brengt ook risico’s met zich mee. Niet alles wordt even duidelijk uitgewerkt, waardoor sommige spelers mogelijk met vragen blijven zitten wanneer de credits verschijnen.
Daarnaast heeft Pragmata af en toe moeite om gameplay en verhaal volledig met elkaar te verbinden. De emotionele momenten werken meestal goed, maar sommige actie-secties voelen alsof ze vooral aanwezig zijn om de gameplay af te wisselen. Daardoor mist de game soms een natuurlijke flow.
Toch blijft het moeilijk om niet onder de indruk te raken van wat Pragmata probeert te doen. In een tijd waarin veel grote games veilig spelen en bekende formules herhalen, voelt dit als een project dat tenminste risico’s durft te nemen. Niet elke keuze pakt perfect uit, maar de ambitie spat er vanaf.
Wat ook helpt, is dat Pragmata nergens onnodig lang aanvoelt. De game probeert niet honderd uur content in een open wereld te stoppen, maar richt zich op een meer compacte ervaring waarin verhaal, sfeer en gameplay centraal staan. Dat tempo werkt grotendeels in het voordeel van de game, omdat het avontuur daardoor focus behoudt.
Had meer in gezeten…
De relatie tussen Hugh en Diana blijft uiteindelijk de kern van de ervaring. Hoe meer tijd je met hen doorbrengt, hoe sterker de emotionele laag van het verhaal wordt. Vooral richting het einde weet Pragmata een paar momenten neer te zetten die verrassend goed binnenkomen, juist omdat de game daar eerder rustig naartoe heeft gewerkt.
Maar tegelijkertijd voelt het ook alsof er nog meer in had gezeten. Sommige personages blijven oppervlakkig en bepaalde verhaallijnen hadden meer aandacht mogen krijgen. Het is geen verhaal dat altijd evenveel impact maakt als het duidelijk wil maken.
Conclusie
Pragmata is geen perfecte game, maar wel een interessante. Het combineert sci-fi, actie en puzzels tot een ervaring die anders aanvoelt dan veel andere moderne blockbusters. Niet alles werkt even soepel en soms lijkt de game te worstelen met zijn eigen ideeën, maar juist die ambitie maakt het project memorabel.
De combinatie van sterke sfeer, indrukwekkende visuals en een mysterieuze wereld zorgt ervoor dat je wilt blijven doorspelen, zelfs wanneer bepaalde gameplay-elementen minder goed uitpakken. Vooral de band tussen Hugh en Diana geeft de game emotionele kracht en zorgt ervoor dat het verhaal overeind blijft.
Pragmata voelt als een game die liever iets nieuws probeert dan veilig binnen de lijntjes kleurt. En eerlijk? Dat alleen al verdient waardering. Niet elke stap is raak, maar de reis zelf blijft boeiend genoeg om te blijven volgen.
