Sommige games bouwen hun wereld zorgvuldig op, nemen je bij de hand en laten je langzaam wennen aan wat er komen gaat. Andere gooien je zonder pardon in het diepe en verwachten dat je leert zwemmen terwijl de golven over je heen slaan. Saros valt zonder twijfel in die laatste categorie. Vanaf het eerste moment dat je voet zet op de planeet Carcosa, wordt duidelijk dat dit geen traditionele reis wordt, maar een constante strijd om controle, begrip en overleving. Het is een game die je niet alleen test op reflexen, maar ook op doorzettingsvermogen en nieuwsgierigheid. En misschien nog wel belangrijker: het is een game die je dwingt om fouten te maken voordat je echt begint te begrijpen wat er van je verwacht wordt.
Na het succes van Returnal keert ontwikkelaar Housemarque terug met een titel die duidelijk voortbouwt op die fundamenten, maar tegelijkertijd probeert om een eigen identiteit neer te zetten. Waar Returnal zich vooral richtte op een strakke, bijna klinische gameplayloop, voelt Saros rauwer, grilliger en ambitieuzer. Het wil meer zijn dan alleen een roguelite shooter en probeert elementen van verhaal, sfeer en progressie op een andere manier samen te brengen. Dat pakt niet altijd perfect uit, maar het zorgt er wel voor dat Saros zich onderscheidt van de massa.
Wow! We’re goin’to Carcosa!
Het verhaal van Saros speelt zich af op de planeet Carcosa, een plek die constant lijkt te veranderen onder invloed van een mysterieuze eclips. Je kruipt in de huid van Arjun Devraj, een Soltari Enforcer die op zoek is naar een verdwenen kolonie, maar al snel merkt dat deze missie veel complexer en persoonlijker is dan hij aanvankelijk dacht. Zoals je misschien al verwacht bij een game in dit genre, wordt het verhaal niet op een presenteerblaadje geserveerd. In plaats daarvan moet je het zelf bij elkaar puzzelen door middel van logs, visuele hints en subtiele dialogen. Dat zorgt voor een constante nieuwsgierigheid, maar ook voor een zekere afstand. Je voelt dat er iets groots gaande is, maar het duurt even voordat de puzzelstukjes echt op hun plek vallen.
Wat Saros vanaf het begin bijzonder goed doet, is het neerzetten van sfeer. Carcosa voelt vijandig, onvoorspelbaar en tegelijkertijd fascinerend. De wereld lijkt te leven, maar niet op een manier die jou verwelkomt. Integendeel, het voelt alsof je een indringer bent in een ecosysteem dat je liever kwijt dan rijk is. Vooral wanneer de eclips sterker wordt, verandert de toon van de game merkbaar. Vijanden worden agressiever, de omgeving voelt dreigender en elke stap die je zet lijkt zwaarder te wegen. Het is een subtiel maar effectief systeem dat ervoor zorgt dat de spanning constant aanwezig is, zonder dat het geforceerd aanvoelt.
Het kloppende hart
De gameplay vormt, zoals je mag verwachten, het kloppende hart van Saros. In de basis draait alles om snelle, intense gevechten waarin je constant in beweging moet blijven. Vijanden vallen je aan met patronen van projectielen die op het eerste gezicht chaotisch lijken, maar na verloop van tijd herkenbaar worden. Het is een spel van leren, aanpassen en anticiperen. Waar Saros zich onderscheidt, is in de manier waarop het deze chaos combineert met controle. Het lijkt een visuele overload, maar onder die laag zit een verrassend gestructureerd systeem dat beloont wanneer je het begint te begrijpen.
Een van de belangrijkste toevoegingen is de Soltari Shield, een mechaniek die gevechten een extra laag geeft. Hiermee kun je aanvallen blokkeren, energie absorberen en die vervolgens terugsturen naar vijanden. Dit zorgt ervoor dat je niet alleen reactief speelt, maar ook actief moet nadenken over timing en positionering. Het maakt gevechten dynamischer en geeft je meer opties dan simpelweg ontwijken en schieten. Op momenten voelt het bijna als een dans, waarbij elke beweging en elke actie bewust moet worden uitgevoerd om te overleven.
Belonend
Zoals bij veel roguelite games is doodgaan een essentieel onderdeel van de ervaring. Je zult falen, vaak en soms op frustrerende manieren. Maar Saros probeert die klappen iets te verzachten door een sterkere focus op permanente progressie. Na elke run keer je terug naar je basis, waar je upgrades kunt vrijspelen en je uitrusting kunt verbeteren. Dit zorgt ervoor dat je, zelfs na een mislukte poging, het gevoel hebt dat je iets hebt bereikt. Het haalt de scherpste randjes van de moeilijkheid af, zonder dat het de uitdaging volledig wegneemt.
Wat opvalt, is dat Saros toegankelijker probeert te zijn dan zijn voorganger. Runs zijn beter op te delen in kortere sessies en er zijn meer manieren om jezelf sterker te maken. Dat maakt de game aantrekkelijker voor spelers die misschien afhaakten bij Returnal, maar het zorgt er ook voor dat de balans soms net iets minder strak aanvoelt. Je hebt meer controle over je vooruitgang, maar daardoor voelt de beloning soms ook minder intens. Het is een kleine verschuiving die niet iedereen zal waarderen, maar wel laat zien dat Housemarque probeert om een breder publiek aan te spreken.
De eclips is een van de meest interessante systemen in de game en speelt een grotere rol dan je in eerste instantie zou verwachten. Het is geen simpele visuele gimmick, maar een mechaniek die direct invloed heeft op gameplay en risico. Naarmate de eclips sterker wordt, nemen de gevaren toe, maar ook de beloningen. Dit creëert een constante afweging: ga je door en probeer je meer te winnen, of speel je op safe en keer je terug voordat alles uit de hand loopt. Het geeft de game een extra laag spanning en zorgt ervoor dat geen enkele run hetzelfde voelt.
Spektakel
Visueel gezien is Saros een indrukwekkende titel die duidelijk laat zien wat de PlayStation 5 kan. De wereld van Carcosa is gevuld met bizarre structuren, uitgestrekte landschappen en een kleurgebruik dat varieert van warm goud tot dreigend donker. Het is een stijl die meteen opvalt en zich onderscheidt van andere games in het genre. Vooral tijdens gevechten komt alles samen in een spektakel van licht, energie en explosies, zonder dat het overzicht verloren gaat. Dat is een lastige balans om te vinden, maar Saros slaagt daar verrassend goed in.
Ook op het gebied van audio weet de game indruk te maken. De soundtrack bouwt spanning op waar nodig en weet precies wanneer het moet terugschakelen om ruimte te geven aan de omgeving. Geluidseffecten zijn krachtig en geven elke actie extra gewicht. Het gebruik van de DualSense-controller tilt dit nog een stap verder. Haptische feedback en adaptieve triggers zorgen ervoor dat je niet alleen ziet wat er gebeurt, maar het ook voelt. Het laden van een wapen, het blokkeren van een aanval of het raken van een vijand krijgt allemaal een fysieke dimensie die bijdraagt aan de immersie.
Zoek het lekker uit!
Toch is niet alles perfect. Het verhaal, hoewel interessant in opzet, weet niet altijd dezelfde impact te maken als de gameplay. De nadruk ligt duidelijk op actie en overleving, waardoor narratieve elementen soms naar de achtergrond verdwijnen. Arjun is een solide protagonist, maar mist de diepgang die nodig is om echt een blijvende indruk achter te laten. De wereld intrigeert, maar de emotionele connectie blijft enigszins op afstand.
Daarnaast kan de game in het begin overweldigend aanvoelen. Nieuwe spelers worden vrij abrupt in het diepe gegooid en moeten zelf uitvinden hoe alles werkt. Dat past bij de filosofie van de game, maar kan ook afschrikken. De eerste uren voelen soms als een muur waar je tegenaan loopt, en niet iedereen zal de motivatie hebben om daar doorheen te breken.
Ook de herhaling is een punt dat na verloop van tijd kan opspelen. Hoewel elke run anders is, blijft de kern van de gameplay hetzelfde. Voor spelers die gevoelig zijn voor repetitie kan dat ervoor zorgen dat de ervaring na verloop van tijd wat aan kracht verliest. De variatie zit vooral in kleine details en systemen, niet zozeer in grote veranderingen.
Toch blijft Saros, ondanks deze kanttekeningen, een indrukwekkende ervaring. Het is een game die durft te experimenteren, die risico’s neemt en die niet bang is om spelers uit te dagen. Het bouwt voort op wat Housemarque eerder heeft gedaan, maar probeert tegelijkertijd nieuwe richtingen te verkennen. Niet alles werkt even goed, maar wat wél werkt, doet de game met overtuiging.
Conclusie
Saros is geen game voor iedereen, en dat probeert het ook niet te zijn. Het is een titel die je moet willen begrijpen, die je moet willen doorgronden en die je soms tegenwerkt voordat hij je beloont. Maar juist in die strijd zit de aantrekkingskracht. Het is een game die je uitdaagt om beter te worden, om door te zetten en om te leren van je fouten.
De combinatie van intense gameplay, een intrigerende wereld en sterke audiovisuele presentatie maakt Saros tot een ervaring die moeilijk te negeren is. Het is niet perfect. Het verhaal had sterker kunnen zijn, de balans voelt soms net iets te vergevingsgezind en de herhaling kan op de loer liggen. Maar dat doet weinig af aan de impact die de game weet te maken.
Voor spelers die houden van uitdaging, van systemen die je moet leren en van games die je niet alles voorkauwen, is Saros een absolute aanrader. Het is een game die je niet alleen speelt, maar beleeft. En als het eenmaal klikt, laat het je niet meer los.
