Crytek heeft het weer geflikt! een nieuw meesterwerk!

Naast Far Cry en Crysis is Ryse: Son of Rome de perfecte titelverdediger van de CRYENGINE als het gaat om graphics, gameplay en geweld. 

Op de E3 in 2010 werd Ryse: Son of Rome (toen Kingdoms genaamd) al geannounced. Op de E3 2011 werd gezegd dat de game voor de Xbox 360 zou komen en een Kinect Only game zou worden. 2012: Microsoft claimt dat de game nog in development is en geen Kinect game wordt.

Dan in 2013: CONFIRMATIE! Ryse word Xbox One exclusive! Nog nooit heb ik zo lang op een game moeten wachten maar na ruim 4 jaar in het donker te zitten kregen we eindelijk het schitterende licht te zien dat Ryse heet..

[mbYTPlayer url=”https://www.youtube.com/watch?v=B9mgUvtO7mo” opacity=”1″ quality=”medium” ratio=”auto” isinline=”false” showcontrols=”false” realfullscreen=”true” printurl=”true” autoplay=”true” mute=”true” loop=”true” addraster=”true” stopmovieonblur=”false” gaTrack=”false”]

For the glory of Rome

In Ryse: Son of Rome ben jij Legionnaire Marius Titus, de game begint midden in het verhaal, als Generaal word jouw stad Rome door Celtische Barbaren aangevallen. Na de stad verdedigd te hebben leid je de keizer Nero naar een geheime kamer om hem veilig te stellen. Vanaf hier begint Marius zijn verhaal te vertellen.

Na de opleiding tot leggionaire en plaatsing in het Tweede Legioen voordat je naar de rustige legering in Alexandrië gaat, ga je thuis bij je vader Senator Leontinus langs, die je vol trots omhelst. Na wijze woorden geeft hij jou een dolk met een dope verhaal van een oud legioen legende genaamd Damocles voor een belangrijke morale les. Als de story time over is vraagt hij bijdehand of je wel goed getraind hebt: de combat tutorial begint.

Na de reverse billenkoek komt de hele shitstorm. Barbaren zijn het hart van Rome binnengesneaked en hebben je moeder en je zusje leeg laten bloeden, je was te laat en kon ze niet meer redden. Papa draait door, snijd een paar barbaren aan stukken en zegt dat wij zijn volk moeten helpen. Vervolgens rent hij ervandoor, je raakt gescheiden van elkaar en nu moet je omlopen.

Na verschillende gevechten weet je onderhand wat je allemaal kan met je controller en welke wapens je kan gebruiken. Onderweg kom je een vrouw tegen die uit het niks verschijnt en je helpt voordat ze uit elkaar valt in een wolk gouden vlokken, wait wut? Nou ja, zal wel. Kort daarna vind je je vader weer, samen sloop je en aantal enemies maar helaas sterft je laatste familielid in je armen. Je zweert wraak en wilt zoveel mogelijk bloed laten vloeien, vooral barbarenbloed!

Huilend over het lijk van je vader stelt een dude zichzelf voor als Commander Vitallion van het Veertiende, hij kende je vader en hij wil jouw bloedwens uit laten komen door jou in zijn Legioen over te plaatsen. Van de kust van Brittannië tot de met bloed bezaaide grond in het Colluseum probeer je te achterhalen what the hell er allemaal gebeurd en wie hier verantwoordelijk voor is. Verraders en ruggenstekers lijken wel de enige mensen om je heen, is het een politieke powerstruggle of een ziek spel van de goden die niks beters te doen hebben?

 

De pen is machtiger dan het zwaard?

Naast het meesterlijk awesome verhaal is de game heel eentonig en repetative als de ziekte.  Het enige wat je doet is op elke vijand testen of je zwaard nog scherp is en ze van dichtbij laten kijken of je schild en schoenen schoon zijn.

Saai zeg je? Mwah, het voelde alsof ik in de film 300 zat. De combat is simpel en snel. Het gaat om de executions. Als je een vijand een aantal keer raakt dan krijg je de optie om een executie uit te voeren die in een quick time event verschijnt. Heel bruut, mooi, sick, dope en bloederig. Je kan de camera draaien voor de beste hoek terwijl je op tijd epileptisch snel op de aangegeven buttons probeert te rammen om je vijand een extra ademgat te geven. Helemaal vet als je een double execution doet.  Hoe sneller je de goede button drukt, X of Y, hoe meer XP je krijgt.

Met XP in deze game kan je naast meer verschillende executions unlocken ook levelen in: experience bonus gain, health recovery, damage boost en extra focus gain (met focus kan je even a la Matrix de tijd vertragen en vijanden om je heen een paar seconden stunnen). Deze 4 “buffs” kan je aanzetten door middel van je D-pad voordat je de execution begint. Verder spring je af en toe over een obstakel, beman je een mega kruisboog, kies je of je links of rechts gaat, marcheer je met je manschappen op vijandelijke posities af als een omgekeerde kapsalon bak zoals de Romeinen deden in Asterix en Obelix, schreeuw je orders naar je Kinect in je larp outfit of je pyjama.

Heel vet allemaal maar zoals ik al zei: simpel. Aan het einde van de dag heb je eigenlijk alleen maar kelen door gesneden, armen en benen bij de lost and found kunnen afgeven en vijanden onthoofd, maar omdat het er zo mooi uitziet en lekker wegspeelt blijft het in mijn ogen een prachtige game.

 

 

Are you not entertained!?

Als je klaar bent met de story en alle collectibles hebt gevonden is er weinig meer te doen in de campaign. Je kan nu nog je skills aanscherpen met Gladiator mode in het wonderbaarlijke “Amphitheatrum Flavium” oftewel: het Colloseum. De plek waar 50.000 mensen jouw bloedvergieten verafgoden als een stel hersenloze schreeuwende Neanderthalers. Terwijl je alleen of met een maatje in je onderbroekje shined komen er waves van vijanden op je af, krijg je kleine objectives voorgeschoteld en kan je co-op executions doen.

Je kan voordat je begint kiezen voor welke God je vecht. Elke God heeft weer andere unlocks en geeft je een special power die je kan gebruiken in de arena. Verder kan je gear unlocken of zelfs kopen met echte keiharde euries voor de luie geldstrooiers wat in mijn optiek onnodig is aangezien je het snel genoeg bij elkaar krijgt gesneden. Er is ook nog een DLC content uitgekomen in de vorm van verschillende outfits en een aantal nieuwe maps voor in de Gladiator mode.

 

Conclusie

Ryse: Son of Rome is eigenlijk een van de beste scharrels die je hebt gehad en soms op terugvalt als je niks leukers hebt om op dat moment mee te spelen, in plaats van de serieuze relatie waar je langer mee doet en meer plezier uit haalt. Het is de perfecte budgetbak game. Een aantal echte gladiators ( zoals ik ) zullen soms even terugkeren naar de arena om lekker stoom af te blazen of co-op spelen maar verder zal de game bij de meeste stof gaan liggen happen in de kast of de digital library. Houd je niet van de Roman Empire, Gladiator en 300 en zie je liever geen liters bloed of ledematen vliegen? Neem dan maar een reis naar My Little Pony land. Ryse: Son of Rome is kort maar krachtig!

Gerelateerde berichten

één antwoord